...
وقتی پرنده ای را
معتاد میکنند
تا فالی از قفس به در آرد
و اهدا نماید آن فال را به جویندگان خوشبختی
.
تا شاهدانه ای به هدیه بگیرد
.
پرواز...
قصه ی بس ابلهانه ای ست
از معبر قفس!!!
+ نوشته شده در شنبه 31 شهریور1386ساعت توسط غزل
|
می نویسم آوار
ر
می آید...اول
می نویسم
رحمان
ن
می آید...اول
می نویسم نان
و...دوباره نون
می نویسم
نادر
ر
می آید...اول
ر...مثل رها
ر...مثل راضی
ی
می آید...اول
یادها...خاطره ها
آ
آ...بده
آ...دیگه
آهان!
آ...مثل آب
آب را که به من داد؟
نمی دانم...!
میم...می آید اول
میم...مثل مادر
میم...مثل من
میم...مثل ما
و دوباره... آ
آ...کجا بود که به اینجا آمد؟
آ...در هوا بود؟
آ...پیش خدا بود!!!
آ...مثل آدم و حوا
و...دوباره آ
آ...مثل آدم
و...دوباره میم
میم...مثل مریم
میم...مثل مهتاب
ب
ب...بده
باران آمد
بابا در باران...با داس آمد
بابا آب داد.
مامان نان داد.
د
د...مثل دنبال
دنبال کسی بودن!
ن
می آید...اول- ن...دوباره آخر
نون...مثل نمک-نان و نمک خوردن
ا...! چرا پس همش نون می آید آخر؟!!!
ن...مثل نادر
ن...مثل نامه
ن...مثل نارنج
ج...اومد اول
ج...مثل جریان- ج...مثل جاری
ی...مثل یاری- ی...مثل یتیم
میم...اومد اول پس دوباره چرا؟!
میم...مثل مادر
میم...مثل مریم
میم...مثل مهتاب
میم...مثل مریض
ضاد اومد اول...چی بذارم من؟ من...نمی دانم.
دور...پس می زنم.
پس...دوباره از اول.
خسته ام من...پس واسه بعدا" !!!
+ نوشته شده در سه شنبه 27 شهریور1386ساعت توسط غزل
|
افتاد
آنسان که برگ
-آن اتفاق زرد-
می افتد
افتاد
آنسان که مرگ
-آن اتفاق سرد-
می افتد
اما
او سبز بود و گرم که
افتاد...!
+ نوشته شده در شنبه 24 شهریور1386ساعت توسط غزل
|
