انتگرال...!!!

دل بسته ای؟

آنکه در آفتاب

             می بالد؟

یا آنکه در سایه ی درونت

                    می پوسد؟

گلویت را می دری

تا از آوازت

       رازی بسازی

و همچنان

هزار گهواره ی خالی را

                   تکان بدهی

می دانم که عشق

           گزارش نیست

اما تا نفهمم

در اختیارم نیستی

و تا در اختیارم نباشی

به تمامی

           دوستت نخواهم داشت

چیزی بگو

نخواه که

خاموشی و

       فراموشی

قوافی مرده ی شعرم باشند.

که فانوس آبی را

                    از نسیم

                             می ترسانند

           خون می سوزانم و

                           شعله می کشم

می مانم!

چون سبزه های دشت

چون برگ سبز رنگ درختان نارون.

معیارهای تازه ی زیبایی

با قامت بلند تو سنجیده می شود.

زیبایی عجیب تو معیار تازه ای ست...

با غربت غریب فراوانش.

مانند شعر من... این شعر بی قرین!

و این تفاخر از سر شوخی ست!

                               نازنین!

      نمی خواهم اندازه ی چشمانم شوی!

تو را بزرگ آفریده ام

                     کوچک نمی خواهم...