انتگرال...!!!

به سادگی بر نگشتن راننده ی تاکسی که هی خانوم چه کار میکنی؟!

به سادگی سکوتم که عجب سکوت پر التهابی ست!

به سادگی نوشتن غم بارترین متن/ در شب تولدم!

به سادگی باریدن اشک از چشمان سیاهم!

به سادگی فکر کردن به نبودن در شب بودن!

به سادگی لبخندی که ای کاش زده نمیشد!

به سادگی پنهان کردن غم در چهره ام و تبدیلش به شادی!

به سادگی پرسیدن اینکه چرا ناراحتی؟!

و

به سادگی اتفاقی که همه چیز را به واقعیت خواهد پیوست...!!!

حالا میخوام/ از یه خودکار صحبت کنم:

ما همه فکر میکنیم که خودکار فقط مینویسه/ اما/ نه/ اون به من آرامش خاطر میده. خودکار ذهن من رو روی کاغذ پخش میکنه و من هم از این کار اصلا" هیچ واهمه ای ندارم/ تازه دوست دارم/ چیزایی که توی ذهنم میگذره رو روی کاغذ بیارم...

خوب/ دیگه بسه یه چیز دیگه!

اگه من توی ذهنت یه دیوار باشم/ اگه یه سایه باشم/ یا چطوره یه آرزو..؟!                                            نه/ یه خودکار/خودکار بیک! آیا ارزش این رو دارم که بتونم نوشته ی تو باشم/ بتونم آرزوی دیرینه ی تو باشم/ بتونم یه سایه باشم که تو هم سایه بونشی/ بتونم یه دیوار بلنده سفید باشم که تو ازش بالا بری و روش واستی.

آره/ آیا دارم این ارزش رو؟!!!                                                                                                    نه/ چطوره یه در باشم واسه ورودت به هرجا/ یه کیف باشم که روی شونه هات میلرزه و سنگینی میکنه!    یه دفتر که وقتی بازش میکنی/ اولین کلمه ای که توش مینویسی/ عشق باشه!                                       یه آسمون آبی/ چطوره باشم که توش ستاره هات رو بشماری و ببینی کدومش واست چشمک میزنه؟!!!        یا شایدم اصلا" تو ذهنت جایی واسه من نباشه/ تو شاید/ نه/ اصلا" وجود من رو حس نکنی!                     پس ایندفعه ازت سوال نمیکنم که دوست داری واست چی باشم!                                                          من احساس تو میشم/ من اشک تو میشم ومن دوست تو میشم/ کسیکه بتونی باهاش به آرامش برسی و این حس رو بتونی با من در خودت احساس کنی...

چطوره/ خوبه؟!!!

میدانم که یک روز همه از من میگریزند

آری میدانم که مرگ مرا باور دارد

میدانم که تنها من هستم که باید آن را باور داشته باشم

میدانم اعتمادی که من به مردم دنیا دارم نابود خواهد شد

میدانم که یک روز تمام رویاهایم خراب خواهد شد

میدانم که یک روز غم در دل همه چون غباری سیاه پوشانیده خواهد شد

میدانم که مرگم هرچه زودتر فرا خواهد رسید

میدانم که همه یک روز میایند/ یک روز میروند/یک روز میمانند

اما

آیا این را میدانی که همه چیز از نو ساخته خواهد شد ؟!!!

همه چیز را باور کن/ باور کن و بدان که میتوانی با آنچه که باید/ مقابله کنی

تو باید بدانی که میتوانی/ تو باید حس کنی که هستی و این بودن را باور داشته باشی

تو خود/خود را میسازی و تو آن همه ی باوری هستی که در وجود خود باور داری

پس/ بیا به همه این باور را بدهیم که باور کنند یکدیگر را/ مرگ را/ عشق را و هر آنچه که در دنیا وجود دارد.

ای باوران مرگ/ ای باوران حقیقت/ ای باوران جاودان باور!!!

آیا شما میدانید که یک روز باور خواهید شد؟!!!

آیا این را میدانید که خود/ یک روز به این باور خواهید رسید؟!!!

یه حرف                                                                       یه روح                                                                       یه آدم به بزرگی یه دنیا!!!                                                 یا نه...                                                                                       

آیا  تو چی میتونی واسه ی من باشی؟                                                                    هان ! بگو... خوب !                                                                                        چی داری که بگی ! هیچی .                                                                                میدونم تو اصلا" نمیتونی هیچ چیزی واسه ی من باشی .                                             میدونی  چرا؟!!!                                                                                             چون  دوستت ندارم...!

آری! مرده...!!!

آری...

این منم که دارم فریاد محبت را سر میدهم.

اما... نه!

انگار کسی به جای من گفت:

محبت بس است از اینجا برو...!!!